Hoe je ouders monddood maakt

 

Scholen hebben volgens Mieke van Stigt in de praktijk een veel sterkere machtspositie dan ouders. Bij een meningsverschil of probleem stuiten ouders vaak tegen een muur van onwil en verzet. In het belang van je kind kun je dan overstappen naar een andere school. Maar scholen blijken niet happig op het accepteren van een overstappend kind: bijvoorbeeld als de nieuwe school onder hetzelfde bestuur valt of wanneer er tussen scholen geheime afspraken bestaan.

Het blijkt ontzettend moeilijk om een nieuwe school te vinden omdat scholen bang zijn voor problemen.

 

De macht van de school is institutioneel verankerd door de leerplichtwet. De macht van ouders is echter zeer beperkt. Een school kan individuele ouders of leerlingen labelen als bijvoorbeeld 'grenzeloos' zonder toelichting over de rol van de school zelf.

Dit machtsverschil maakt ouders machteloos en kwaad omdat niet het functioneren van de school, maar hun kind als probleem wordt aangeduid.

 

Ouders kunnen bovendien niet zien wat er op school gebeurt. In die zin heeft de school dus ook veel meer macht. Individuele ouders staan te boek als lastpakken, zeker als zij pedagoog, leraar, psycholoog of jurist zijn.

 

Leerplicht beschermt daarbij maar één kant op: scholen worden beschermd tegen kritiek en niet of nauwelijks aangesproken op falen. En aan de onderwijsinspectie heb je ook niks want die gaan niet in op individuele gevallen.

 

In Nederland hebben we één iemand die opkomt voor de rechten van de ouders ten aanzien van onderwijs. Dit is Katinka Slump. Maar ook zij werd door het Ministerie van Onderwijs meerdere malen het zwijgen opgelegd. Volgens haar doet het Ministerie er alles aan om ouders monddood te maken.

 

Wat Mieke beschrijft ervaar ik regelmatig in de praktijk. Hier een voorbeeld.

 

 

Een praktijkvoorbeeld

 

Samen met een moeder en haar zoontje van 6 jaar lopen we het bos in. Deze moeder wil haar verhaal doen en zoekt steun. Het gaat niet goed met Robin op school. 

 

Moeder vertelt: "Robin voelt zich niet veilig op school en wordt gepest. Het is vorig jaar begonnen in groep 2. Door het pesten zit hij in een overlevingsmodus. Robin communiceert anders, is dromerig en beweeglijk. Op school krijgt hij te weinig ruimte om zichzelf te zijn. Wanneer hij een regel overtreedt zoals vergeten zijn vinger op te steken, wordt hij gestraft. Daar hebben ze op school een strafstoeltje voor. Robin noemt zichzelf nu het stoutste jongetje van de klas."

 

Ik vraag haar hoe de school tegen het probleem aankijkt.

 

"De school zet een zorgtraject in vanwege Robin 's gedrag. Ik voel dat ze denken aan een gedragsstoornis of autisme. Ze wijzen ook naar mij als ouder want ik moest contact opnemen met het Centrum voor Jeugd en Gezin, anders zouden ze een melding doen.

Je wordt als ouder gewoon klem gezet. Ik had nooit verwacht tegen dergelijke moeilijkheden aan te lopen en vind Robin helemaal niet zo moeilijk als hij nu wordt beschreven.

Natuurlijk zie je je kind als ouder door een roze bril, maar ik kan ook redelijk beschouwend zijn en sta open voor andere visies.

School heeft nu het samenwerkingsverband (SWV) ingeschakeld, tegen mijn wil in, voor een zorgtraject. Daarnaast willen het SWV en school meebeslissen naar welke school Robin moet.

Het lijkt vrijblijvend advies, de wet passend onderwijs, maar als ik zelf een school op het oog heb, lichten ze die in met hun visie waardoor de nieuwe school niet wil voordat een zorgtraject is afgerond."

 

"Heeft Robin een didactische achterstand?", vraag ik.

 

"Nee, didactisch doet hij het heel goed. Waar ik mij het meest aan stoor is dat zij de dynamiek in de klas niet meenemen in het verhaal.

Het belangrijkste probleem is dat zij op basis van aannames over Robin, die niet kloppen, nu maatregelen nemen en adviezen geven die niet bij hem passen.

Ze laten het pesten op school en straffen wat invloed heeft op zijn gedrag bovendien helemaal buiten beschouwing.

We verschillen trouwens vooral van mening over de vraag of Robin zorg nodig heeft. School vindt (ten onrechte) dat het thuis niet goed gaat en bazuint dat rond… Ik wil zelf een andere school voor Robin uitzoeken. Daar heb ik recht op. Maar doordat school overlegt met de scholen waar ik hem aanmeld, durven de scholen het niet aan.

Voor de grote vakantie heb ik respijt aan gevraagd voor onze vakantie naar Canada. De directeur heeft dit geweigerd. Toch zijn we gegaan waardoor Robin later is gestart in groep 3 dit schooljaar. Het is doorgegeven aan de leerplichtambtenaar. Dit is de reden waarom leerplicht zich er nu ook mee bemoeit."

 

We wandelen het bos weer uit. Robin heeft zich heerlijk vermaakt en van alles ontdekt. Het viel mij op dat hij veel ziet en opmerkt. Zijn fantasie en woordenschat is groot. Een gevoelig en wijs mannetje met prachtige grote blauwe ogen. Ik adviseer moeder hem te laten onderzoeken bij een onafhankelijk bureau gespecialiseerd in begaafdheid en hoogsensitiviteit. 

 

Het gesprek op school

 

Tegenover ons zit een hele delegatie: de directeur, 2 leerkrachten, een leerplichtambtenaar en iemand van het samenwerkingsverband. Ik zie dat moeder wallen onder haar ogen heeft van een slechte nachtrust. Ze

vraagt of zij het gesprek mag opnemen zodat zij het thuis rustig nog eens kan terugluisteren. Er wordt verbaasd gereageerd maar ze staan het toe, wetende dat ze dit niet kunnen weigeren.

School brengt het probleem in kaart:

Uw kind maakt moeilijk contact, loopt motorisch en sociaal achter, heeft geen goede werkhouding en is anders.

Moeder vertelt luid en duidelijk haar visie. 

Na anderhalf uur worden er afspraken gemaakt. Robin zal geobserveerd worden door het samenwerkingsverband. Moeder meldt dat zij Robin gaat laten onderzoeken en daarna opzoek gaat naar een geschikte school omdat het vertrouwen tussen school en haar geschaad is.

 

 

Het onderzoek

Robin komt uit de test als een begaafde jongen op de abstracte kant. Hij is vooral talig, logisch redenerend sterk. Hij kan zeer goed kennis opnemen en ziet verbanden op het visueel-ruimtelijke abstracte vlak zeer snel en goed,op het sociale vlak met meer moeite. Robin komt uit deze test met een totaal IQ van 129. Zijn verbaal ( talige) IQ komt op: 139 ( zeer begaafd niveau), zijn performaal ( handelingsgericht) IQ komt op: 109 ( gemiddeld niveau). Doordat er een significant verschil is tussen het verbale en het performale IQ en de verbale schaal en performale schaal inconsistent zijn opgebouwd ( grote verschillen tussen de individuele subtesten in scores), is het totaal IQ geen betrouwbare maat voor zijn functioneren. Robin heeft een intelligentieprofiel met specifieke sterke en minder sterke kanten. Er moet daarom op factorniveau en subtestniveau gekeken worden wat zijn cognitieve mogelijkheden zijn.  Robin 's sterke kanten zijn: kennisopname, woordenschat, talig verbanden zien, rekenen, auditief geheugen en abstract logisch denken. Robin heeft moeite met inzicht in sociale situaties en handelingsgericht toepassen van kennis. Hij raakt gedesoriënteerd bij veel details en wordt daar ook gestrest van. Hij overziet veel details niet. Ook is hij zeer gevoelig tot hoogsensitief. Robin is nieuwsgierig en heeft zelfmotivatie.

Er moet vooral van hem gehouden worden, liefde  is nu het allerbelangrijkst.

 

Het maakt onzeker en er komen gevoelens van onmacht

 

Ik kan mij voorstellen dat je je als ouder in een hoek gedreven voelt. Je gaat twijfelen. Is er iets mis met mijn kind? Is Speciaal Onderwijs echt nodig? Of ligt het gewoon aan deze school? Biedt de school mijn kind wel voldoende veiligheid?

De machtsverhouding ligt hier duidelijk niet gelijk. 

In zo'n situatie zwichten ouders vaak en belandt het kind in het Speciaal Onderwijs of op een SBO (Speciaal Basis Onderwijs), terwijl het kind daar mogelijk niet thuis hoort. Je moet van goede huize komen om tegen de stroom in te zwemmen. Alleenstaande ouders hebben het extra zwaar. Het kost echt bakken vol energie. Ondertussen moet er ook nog brood op de plank komen. Het vergt heel veel en is een zeer stressvolle aangelegenheid. Er ontstaan onmachtgevoelens en paniek. En je kunt je voorstellen dat dit weer zijn uitwerking heeft op het kind.

 

 

Leerplicht

 

Van je 5de tot je 18de zijn kinderen verplicht om naar school te gaan. Op het niet nakomen van deze verplichte dagelijks schoolbezoek staan straffen en boetes, tot en met ondertoezichtstelling of ontzetting uit de ouderlijke macht. Op deze manier wil de overheid waarborgen dat kinderen minimaal een startkwalificatie (een diploma op mbo-2, havo of vwo-niveau hebben en daarmee minimale kansen op de arbeidsmarkt.

 

Echter een grote groep kinderen voelt zich niet thuis in het onderwijssysteem. Het knelt, ze voelen zich niet gezien, sommige worden gepest of ze leren anders of ze willen iets anders leren of ze kunnen niet tegen de druk van het opgelegde programma of ze zijn te beweeglijk waardoor ze het niet volhouden in de klas of ze hebben last van te veel prikkels of het tempo ligt te laag.

 

Toch moet ieder kind naar school. Doe je dat niet dan krijg je te maken met de leerplichtambtenaar oftewel met de leerplichtwet. 

 

Ouders weten prima wat het belang voor hun kinderen is maar staan onmachtig tegenover de school en de leerplichtwet. Als je je kind thuis houdt omdat het op school gepest wordt of om andere redenen niet past, ben je als ouder strafbaar. Je moet je kind dus naar een omgeving sturen waar het beschadigd wordt.

 

Het Advies Centrum Thuiszitters

 

Samen met het Advies Centrum Thuiszitters (ACT!) ondersteun ik ouders bij bijvoorbeeld gesprekken op school, bij leerplicht of bij het Centrum voor Jeugd en Gezin. 

 

 

Ik heb een training gevolgd bij ACT! tot ACT-maatje.

Als ACT-maatje bied ik een luisterend oor, breng het verhaal van de ouders in kaart, ga mee naar gesprekken en schakel met diverse deskundigen.

 

Ingrid Verkuil.

 

Voor meer informatie verwijs ik naar: http://adviescentrumthuiszitters.nl/

 

 

Gebruikte bronnen: Tijdschrift voor Sociale Vraagstukken http://www.motivatie.nl...tijdschrift-sociale-vraagstukken

Mieke van Stigt.

Ingrid Verkuil
Ingrid Verkuil

 

 

FB: Mogen zijn wie je bent, dat is geluk

FB: Gaaf Kind

FB: De Reis van Pippi Langkous

 

www.gaafkind.nl

Commentaar schrijven

Commentaren: 8
  • #1

    Cora Kruk (zondag, 26 februari 2017 20:14)

    Beste Ingrid,
    Ik ben leerkracht basisonderwijs maar werk nu als coach op school vanuit mijn coachingbedrijf Job Lost t Op in de Haarlemmermeer. Als leerkracht kon en wilde ik niet meer verantwoordelijkheid dragen voor de gang van zaken. Jouw 'life-story' spreekt me erg aan omdat ik zo ongeveer hetzelfde ervoer bij de opvoeding van mijn inmiddels volwassen zoon.
    Ik heb wat vragen aan jou betreffende je werk als 'maatje':
    Als jij met de ouder meegaat ondersteunt dat de ouder zeker, maar kan je de uitkomst van het multidisciplinaire gesprek ook gunstig beïnvloeden? Wat ís er eigenlijk maximaal te bereiken?
    Ik doe de 'Lansbrekers' training mee , non violent communication, heel waardevol op zich! NVC oftewel Verbindend Communiceren behoort nu ook tot de 'toolkit' van leerplichtambtenaren. Zij geven echter ook aan, ik maak hen mee tijdens het Lansbrekerstraject, weinig speciale regelingen/ uitzonderingen te kunnen treffen/ maken... Dus dan krijg je: een begripvolle leerplichtambtenaar die de leerplichtwet evengoed toch wel moet gaan handhaven...
    Benieuwd hoe jij dat ziet.
    Ook ben ik nieuwsgierig naar je begeleiding aan kinderen/jongeren op andere locatie (Groenekan). OOAL wet is er nog niet door; kan nog een jaar duren...
    Zijn jouw kids daar nog op een school ingeschreven of van de leerplicht ontheven? Wordt jij betaald via WMO dagbesteding of vanuit een samenwerkingsverband of betalen ouders dit zelf?
    Een berg vragen is het geworden...
    Ik wil in eerste instantie ook de ouder ondersteunen en versterken, maak daarvoor nu een programma. Daarnaast onderzoek ik ook mogelijkheden kinderen te begeleiden in hun ontwikkeling vanuit hun talenten. Erg benieuwd naar je reactie ;)

    Liefs Cora Kruk

  • #2

    mieke van stigt (zondag, 26 februari 2017 20:18)

    beste Ingrid, ik zie dat je een wel heel substantieel deel van mijn artikel hebt gebruikt in je tekst. Ik beschouw dat als een compliment. Het is fijn dat je mij als bron vermeldt, maar het zou wel passend zijn om dat al eerder in je tekst te doen.

  • #3

    Ingrid (zondag, 26 februari 2017 20:19)

    Hoi Cora,
    Dat zijn veel vragen. We kunnen misschien het beste een keer telefonisch afspreken. Langs komen kan natuurlijk ook. Je bent van harte welkom.
    Warme groet,
    Ingrid.

  • #4

    Cora Kruk (zondag, 26 februari 2017 20:22)

    Pb-tje om een afspraak te maken?

  • #5

    Ingrid (zondag, 26 februari 2017 20:26)

    Mieke, ik vind je artikel geweldig omdat ik het in de praktijk echt zo mee maak. Ik heb je naam nu ook bovenaan genoemd. Vind je het zo oké?

  • #6

    mieke van stigt (dinsdag, 28 februari 2017 17:34)

    Hoi Ingrid, dank voor de extra vermelding. Ik verwerk dat soort dingen altijd in de tekst, maar zo is het ook prima. Succes met je site en werk!
    groet
    Mieke

  • #7

    Laura Heerooms (woensdag, 01 maart 2017 09:33)

    Herken mezelf zo in dit verhaal. Het oplopen tegen muren. Geen antwoorden. Het is een spel wat er wordt gespeeld en heb alle bewijzen op papier. Hoeveel bewijs is er nodig om ons kind "gezond " te laten verklaren? Waarom moet ons kind tussen kinderen meedraaien die onder de medicatie zitten en een psychische en of gedragsstoornis hebben? Diagnose? Het gaat ook niet om onze zoon....ik ben een lastige moeder!!

  • #8

    Wilfred (donderdag, 02 maart 2017 14:36)

    Wat een vreselijk bekend verhaal,
    Ook wij hebben inmiddels heel veel ervaring met dit onderwerp.
    Wij hebben een klacht ingediend bij de klacht en adviescommissie van het samenwerkingsverband.
    Tijdens de hoorzitting bleek dat het samenwerkingsverband openlijk zat te liegen en dit werd door de commissie achterhaald.
    De uitspraak van de commissie was heel duidelijk en onze klacht is gegrond verklaard.
    En wat doen je dan als samenwerkingsverband? Je schuift het advies van je eigen bezwaar en adviescommissie ter zijde en heft je eigen bezwaar en adviescommissie op!
    En o ja het ging over de toekomst van een kind van elf maar daar denken ze bij samenwerkingsverband maar even gemakshalve niet aan!


 

Contact:

ingridverkuil@gmail.com

 

06-17116863

 

Nieuwe Weteringseweg 151

3737 MG Groenekan

 

Facebook: Gaaf Kind (openbare groep)