Thuiszitters vragen om ruimte en diversiteit. Dwang geeft wrevel.

De landelijke actieweek van de thuiszitters gaat morgen beginnen. 

Kinderen die thuis zitten vallen uit omdat het onderwijs niet past. Niet omdat er iets mis is met het kind of de ouders.

Het is dus een systeem gerelateerd probleem.

 

Steeds meer ouders zoeken naar maatwerkoplossingen buiten de bestaande kaders.

 

De staatssecretarissen van VWS en OCW, de Vereniging Nederlandse Gemeenten, de PO-Raad, de VO-raad en het ministerie van Veiligheid en Justitie hebben een thuiszitterspact gesloten. Zij verbinden zich hiermee aan de ambitie dat in 2020 geen enkel kind langer dan drie maanden thuis zit zonder passend aanbod van onderwijs en/of zorg.

 

In de actie week zijn er veel activiteiten in het hele land. Hier kunt u het programma bekijken.

http://steunpuntpassendonderwijs-vo.nl/actieweek/

 

Een aflevering van Zembla over passend onderwijs en thuiszitters. 

 

Ik zie ouders van thuiszitters als experts. Zij weten waardoor het fout ging en wat hun kind nodig heeft. De dialoog tussen ouders en de verschillende partijen zou daarom centraal moeten staan. Maar staat deze dialoog ook centraal tijdens de landelijke actieweek?

 

Er is geen thuiszitter het zelfde maar een ding is duidelijk zij willen niet tot een eenheidsworst gemaakt worden. De oplossing zit hem dus in ruimte creëren voor diversiteit.

 

De oplossingen die vanuit de verschillende partijen worden bedacht voor thuiszitters zijn m.i. gericht op aanpassen aan de norm. Dit lukt het best via dwang en daar is een pad voor ontwikkeld. Lukt het niet regulier, dan ga je naar speciaal. Lukt speciaal niet, dan ga je naar behandeling. 

Het betreft dan een neerwaartse spiraal van gewoon naar zorg waarbij de focus ligt op het kind met een probleem.

 

Hier komen ouders en instanties in conflict!

 

Ouders zien dat hun kind iets anders nodig heeft. Iets wat ze in het onderwijssysteem niet kunnen bieden en komen op voor het recht op onderwijs voor hun kind dat wel passend is.

 

Het kind passend maken aan het onderwijs is geen goede oplossing. Het onderwijs zal passend gemaakt moeten worden aan het kind met diversiteit en gelijkwaardigheid als uitgangspunt.

 

Dit vraagt om ingrijpende onderwijsvernieuwingen waarbij het ministerie faciliteert en zich inhoudelijk afzijdig houdt. Geen leerplicht (schoolplicht) maar recht op education vanuit vertrouwen in de breedste zin van het woord.

 

Wat is nodig?

 

Wanneer het onderwijsbudget naar het kind toe zou gaat en niet naar scholen of samenwerkingsverbanden, kan er voor elk kind een passende plek gevonden worden en is misschien het thuiszitters probleem wel opgelost. Zo creëer je vrijheid van onderwijs en kunnen ouders ook kiezen voor particulier onderwijs, maatwerk of thuisonderwijs. Helaas maakt de staat dit nu bijzonder moeilijk, omdat het belastinggeld dat schoollopende kinderen via de subsidiëring van hun school, ontzegd wordt aan thuislerende kinderen of kinderen die niet ingeschreven staan op een school. Toch wanneer je gezinnen gewoon het geld zou geven dat ook de scholen krijgen, kunnen zij met dit geld een passende oplossing inkopen waar hun kinderen op eigen wijze en vanuit hun natuurlijke tempo kunnen leren.

 

Veel thuiszitters zijn slim, gepassioneerd, erg gevoelig, hebben een groot rechtvaardigheidsgevoel, maar botsen met school- en organisatiesystemen. Deze kinderen leren door ervaring op het moment dat zij daar aan toe zijn en hebben vaak specifieke behoeften. Wanneer we er vanuit gaan dat elk kind ergens goed in is en als er meer rekening gehouden wordt met hun leerstijl, interesses en talenten, komt ieder kind meer tot zijn recht. Zolang hier geen rekening mee gehouden wordt, zullen er steeds meer kinderen uitvallen in het onderwijs.

 

Hieronder een filmpje over J.D. die uitviel in het onderwijs. Het verhaal maakt duidelijk waarom vrijheid, gelijkwaardigheid en inspraak belangrijk is voor kinderen op school.

 

 

Ouders die hun kind thuis houden doen dit vanuit hun zorgplicht. Zij willen voorkomen dat hun kind nog meer schade oploopt. Zij zijn dan genoodzaakt om een beroep te doen op vrijstelling van leerplicht. En geloof mij, thuiszitter wordt je niet zomaar, daar gaat heel wat aan vooraf. Bovendien vraagt het vaak een groot offer van ouders. Met name alleenstaande ouders wringen zich in allerlei bochten of komen vaak in de bijstand terecht doordat zij hun baan moeten opzeggen om er thuis voor hun kind te zijn. 

En dan ben je er nog niet. Je wordt achtervolgt door instanties die als enige doel hebben dat je kind weer terug het onderwijssysteem in gaat.

 

 

Maar dwang geeft wrevel. En dwang is een directe schending van de rechten van het kind.

 

 

 

In het onderwijssysteem zou de nadruk niet moeten liggen op de verstrekker van het onderwijs, maar op het perspectief van het kind: wat heeft het kind nodig! Pas hierna dient de vraag te worden gesteld hoe dit mogelijk kan worden gemaakt. Door onderwijs vanuit deze insteek te bezien, kan pas echt het maatwerk worden geleverd dat voor passend onderwijs nodig is. Slechts op deze wijze kan worden voldaan aan de rechten van het kind.

 

Er ligt een nieuw wetsontwerp ter inzage over passend onderwijs waar het probleem van de thuiszitters mee opgelost moet worden.

Je zou zeggen dat de oplossing gezocht gaat worden in MINDER REGELGEVING en MEER VRIJHEID maar het tegendeel is waar. Het wetsvoorstel gaat over MEER REGELGEVING EN MINDER VRIJHEID. Hier zakt mijn broek echt van af en hierdoor zie ik het nut niet helemaal van de landelijke actieweek van de thuiszitters.

 

Dromen en mogen zijn wie je bent, dat is geluk!
Dromen en mogen zijn wie je bent, dat is geluk!

 

Het doel van school is op deze manier: je leren aanpassen aan het systeem en te voldoen aan de normen en waarden van de maatschappij. 

Terwijl onze maatschappij juist vraagt om creativiteit en vernieuwing.

 

Het huidige mensbeeld vraagt bovendien om het loslaten van gestandaardiseerde normen, waarin het vertrouwen in kinderen centraal staat en de angst dat ze maatschappelijk uit de boot vallen los wordt gelaten.

Schoolinitiatieven waarin kinderen worden gezien zoals ze zijn, maken goed zichtbaar hoeveel meer kinderen in hun mars hebben. 

Dit zijn vaak particuliere scholen waar ze de vrijheid hebben genomen om het anders te doen. Hier kunnen we veel van leren.

 

Het zou getuigen van lef als instanties hier eens naar zouden willen kijken.

 

 

 

 

Je kunt mij volgen op Facebook:

1. Mogen zijn wie je bent, dat is geluk

2. Gaaf Kind

3. De Reis van Pippi Langkous

 

Ingrid Verkuil

Commentaar schrijven

Commentaren: 0

 

Contact:

ingridverkuil@gmail.com

 

06-17116863

 

Nieuwe Weteringseweg 151

3737 MG Groenekan

 

Facebook: Gaaf Kind (openbare groep)